سگ هاحس بویایی قوی تری نسبت به انسان دارند، چرا که ساختمان جسمانی سگ به نحوی است که برای ردیابی بوها، قابلیت و کارآیی مناسب تری دارند. ساختمان جسمانی سگ طوری است که به نحو بهتری نسبت به بوها حساسیت نشان می دهد. این حس در سگ ها خیلی قوی تر است حال آنکه در انسان نسبتا ضعیف شده است. سگ ها از شامه تیز خود هنگام غذا خوردن، تعقیب دشمنان، تشخیص و شناختن جفت و فرزندان و حتی در رقابت استفاده می کنند. همان طور که می دانیم یه حس شیمیایی بویایی «گرفت شیمیایی» می گویند و اندام حسی را نیز «گیرنده شیمیایی» می نامند. اما ناگفته نماند که ساختمان بینی سگ را برای مطالعه سازوکار (مکانیزم) بویایی اطلاعات کمی در دسترس ما قرار می دهد، و بنا بر این نسبت به حس شامه قوی سگ اطلاعات کمی وجود دارد. بافت اضافی دیگری در بینی سگ وجود ندارد. از سوی دیگر، گیرنده ها و رشته های عصبی نیز، به مغز منتهی می شوند، چنان ظریف هستند که مطالعه آنها بسیار مشکل است. گیرنده های شیمیایی در داخل شکاف سوراخهای بینی انسان، سگ و سایر پستانداران به طور یکسان قرار گرفته اند. هنگام تنفس آرام جریان اصلی هوا از کنار شکافها عبور می کند. اما وقتی که پستانداران تنفس می کند، هوا داخل شکافها می شود و حدودا از روی 1/27 سانتیمتر مربع بافت زرد رنگی که درون شکافها قرار دارند، می گذرد، لازم به یادآوری است که در این بافت های زرد رنگ، چندین میلیون گیرنده شمیایی قرار دارند. گیرنده های شیمیایی سلول های بلند و نازکی هستند که مانند تاج مو، پرده ای بر روی سطح بافتی که از ترشحات مخاطی پوشیده شده است، ایجاد می کنند. آنها به قسمتی از مغز مربوط می شوند که پیا بویایی نامیده می شود. اندازه هر یک از این سلولها اشاره روشنی بر شدت این حس بویایی است. پیاز بویایی در سگه اخیلی بزرگتر از پیاز بویایی در انسان هاست. این یکی از دلایلی است که برتری حس بویایی سگها را نسبت به ما نشان می دهد. همچننن بینی مرطوب سگها در حس بویایی آنها موثر است. حس بویایی در زندگی سگها نقش مهمی ایفا می کند، برای مثال باید گفت زمانی که بویی به مشام سگی می خورد، او بدون اختیار به طرفش کشیده می شود و تا آن را شناسایی نکند از آنجا دور نمی شود. سگها مسیر لانه خود را علامتگذاری می کنند و افرادی که از کنارشان می گذرد تحت نظر می گیرند. هزاران سال است که انسان برای شکار و ردیابی از شامه قوی سگها استفاده کرده و می کند

از بوته های خار برای ساختن پارچه های پشمی استفاده می شود. خارهای معمولی به طور خودرو در اروپا، آسیا و آفریقای شمالی می رویند. بوته های خار گلهای خاردار بزرگی در سر دارند. این گل ها در تمام طول زمستان بر روی ساقه بی جان گیاه باقی می مانند. گل های واقعی این بوته های خار، گلبرگ های کوچکی با ساقه بلند و باریک هستند که به رنگ بنفش کمرنگ دیده می شوند. اطراف قاعده تا سر گل را حلقه های خار فرا گرفته است. ساقه و برگ ها نیز خاردار هستند. برگ ها طوری به ساقه چسبیده اند که می توانند به راحتی آب باران را جمع کنند. خارها از خانواده گل کبوتران هستند. بسیاری از مردم آنها را در فصل پاییز برای تزئین خانه هایشان جمع آوری می کنند. همچنین نوع دیگری از این بوته های خار وجود دارد که فقط در باغ ها می روید و به آن خار لکه گیر می گویند. خارهای لکه گیر قلاب های کوچکی در انتهای برگچه ها دارند که قاعده سر گل را احاطه می کند. از این نوع خارها در تهیه پارچه های پشمی استفاده می شود. پارچه ها با خارها برس می خورند تا رشته های پشم از یکدیگر جدا شوند. به این عمل، یافتن خواب پارچه می گویند.

چلچله لانه خود را در داخل بناها و ساختمان ها، در مزارع، و روی لبه دودکش های قدیمی می سازد. لانه چلچله از گل، کاه و بزاق آب دهانش ساخته می شود. چلچله لانه اش را با پر و پشم می پوشاند. هفته ها وقت لازم است تا یک جفت چلچله بتوانند یک لانه کاسه ای شگل بسازند. چلچله ها با سرد شدن هوا به مناطق گرمسیر می روند. آنها در پایان زمستان و اوایل بهار از مناطق گرمسیری برمی گردند و اغلب به همان آشیانه هایی که قبلا در آن زندگی می کردند می روند. چلچله ماده در حدود 4 ال 5 تخم می گذارد. تخم ها سفید هستند و بر روی آنها لکه هایی به رنگ قرمز و قهوه ای دیده می شود. چلچله در حدود 15 روز روی تخم ها می خوابد، تا اینکه جوجه ها سر از تخم بیرون می آورند آن وقت پدر و مادر باهم حشرات را شکار می کنند و به دهان چلچله ها می گذارند. چلچله ماده اغلب دو نوبت (در سال) تخم می گذارند. وقتی که تابستان از راه می رسد چلچله ها دوباره کوچ خود را از سر می گیرند آنها اینبار به مناطق سرد می روند. آنها قبل از عزیمت در گروه های بزرگ جمع می شوند و بر روی سیم های تلفن می نشینند. پرندگان جوانی که در نوبت اول سر از تخم بیرون آورده اند، پیش از پدر و ماد خود راهی می شوند. آنها به طور غریزی می دانند که باید از کدام مسیر حرکت کنند.