در دوران سلجوقیان، به دستور جلال الدین ملک شاه سلجوقی تعدای از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهتر سازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد،برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدودا هر چهار سال یک بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به جای 365 روز برابر با 366 روز در نظربگیرند. این گاهشمار از سال 392 هجری آغاز شد.

نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می شد. در سال 1597، شاه عباس صفوی مراسم نوروز را در عمارت نقش جهات اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود.