شاکتی از واژه شاک در زبان سانسکریت به معنای «قادر» و «توانا» می باشد، گرفته شده است.شاکتی به معنای نیروی مقدس و یا قدرت بخشیدن و توانا کردنی است که از نوعی انرژی ازلی کیهانی منشاء می گیرد و نماینده نیروهای دینامیکی است که حرکت را از طریق کل جهان پدی می آورد یا در تمامی جهان حرکت و جنبش ایجاد می کند. شاکتی مفهوم یا تجسم بخشی و شخصیت دهی به قدرت الهی خلاق و آفرینشگر زنانه ای است که گاهی بدان به عنوان «الهه بزرگ مادر در آیین هندو» اشاره می شود. در نمونه خاکی و زیرزمینی، شاکتی اغلب به گونه ای فعالانه از طریق تجسم آشکارای یک زن و قدرت باروری او نمایش داده می شود. هرچند که گاهی نیز شاکتی با توجه به قابلیت ها و پتانسیل هایش در تظاهر به صور مختلف، ممکن است در مردان نیز حاضر باشد. شاکتی نه تنها مسئول هر گونه خلاقیت و تولیدی است، بلکه ردپای اورا به عنوان عامل هرگونه تغییر نیز می توان یافت. شاکتی وجود کیهانی، به معنای آزادی و رهایی نیز هست و مهم ترین شکل آن، نیروی مرموزی است که شاکتی کوندالینی خوانده می شود. شاکتی در یک حالت سواتانیترا نیز موجود است، که در آن حالت وابستگی به هیچ کس، معادل وابسته بودن با کل جهان تلقی می شود.

در شاکتیسم، شاکتی به عنوان عالی ترین مظهر پرستش، و به عنوان بزرگترین آفرینشگر عبادت می شود. با این حال، در سایر مکاتب هندو، همچون شایویسم و وایشانویسم، شاکتی مظهر فعال انرژی زنانه، یا همان پراکرتی از پوروشا می باشد، یعنی همان کسی که در وایشانویسم، ویشنو یا در شایویسم شیوا نامده می شود. همتای زن ویشنو به نام لاکشمی خوانده می شود، که همراه پارواتی نیمه زن شیوا محسوب می شوند.

شرح

دوی یا مهادوی، که در اساطیر هند با عنوان خدابانوی بزرگ شناخته می شود، دارای نقش بسیار پیچیده می باشد. ویژگی های این خدا بانو که قدرتمندترین خدابانوان است، ترکیبی از خدابانوی مادر پیش آریایی و همسر شیوا می باشد. وی در نقش همسر شیوا، شاکتی یا نیروی زنانگی نام می گیرد و در این نقش آیینه آیینه تمام نمای شوهر خویش در داشتن نقش های معتدد است.

بسیاری از خشونت های شیوا، به شکل نمادین در همسران و نمادهای آیینی خونلار مربوط به او نمایان می شوند. در این نمادها، یونی نماد همسران شیوا و لینگام و شاکتی نماد نیروی نرینگی و زنانگی آفریننده خود شیوا است.