تاريخ : سه شنبه هشتم اسفند ۱۳۹۶ | نویسنده : سید هادی
در روایت است که روزی نزد عمر این سخن به میان آمد: بهتر است زیورآلات کعبه را بیرون بیاوریم و آنها را در مصرف و تجهیز لشگریان استفاده کنیم که کعبه چه نیازی با این همه زیور آلات دارد؛ اگر آنها را میان لشگر اسلام قسمت کنیم، اجر و ثواب زیادی خواهد داشت. عمر با عمر با شنیدن این سخنان به فکر بیرون آوردن زیور آلات افتاد و از حضرت علی (ع) درباره چگونگی آن سوال کرد. حضرت فرمود: قرآن بر رسول خدا نازل شد و اموال را به چهار قسمت کرد:

1. یکی فیی ء است که آن را در میان مستحق قسمت کردند؛

2. خمس است و خداوند تعالی آن را قرار داده در آنجا که قرار داده است؛

3. صدقات است و آن را قرار داد برای آنهایی که قرار داده است؛

4. و دیگر زیورآلات کعبه است که خداوند متعال آن را به حال خود واگذاشت و از روی فراموشی آن را ترک نفرموده که هیچ جایی بر او پوشیده نبوده و نیست، تو نیز مانند خدا و رسولش دست به سوی آنها دراز مکن و همان جایی که گذاشته اند، بگذار بماند.

عمر به فرمایش آن حضرت عمل کرد و آنها را به حال خود گذاشت و گفت: یا اباالحسن!اگر نبودی ما رسوا و مفتضح شده بودیم.



اسلایدر