1- شبلی شمیل، از پیشتازان مکتب مادیگری می گوید: پیشوا علی بن ابی طالب، بزرگ بزرگان، یگانه نسخه است که نه شرق و نه غرب، نه در گذشته و نه امروز صورتی مطابق این نسخه ندیده است.

2- جبران خلیل جبران، یکی از بزرگترین نویسندگان و متفکران مسیحی عرب نیز می گوید: من معتقدم که فرزند  ابی طالب نخستین عرب بود که با روح کلی رابطه برقرار نمود. او نخستین شخصیت عرب بود که لبانش نغمه روح کلی را در گوش مردمی طنین انداز نمود که پیش از او نشنیده بودند... او از این دنیا رخت بربست،در حالی که رسالت خود را به جهانیان نرسانده بود. او چشم از این دنیا پوشید؛ مانند پیامبرانی که در جوامعی مبعوث می شدند که گنجایش آن پیامبران را نداشتند و به مردمی وارد می شدند که شایسته آن پیامبران نبودند و در زمانی ظهور می کردند که زمان آنان نبود. خدا را در این کار حکمتی است که خود داناتر است.

3- میخائیل نعیمه، نویسنده صاحب نظر و متفکر مسیحی عرب هم می گوید: هیچ مورخ و نویسنده ای که هر اندازه از نبوغ و رادمردی ممتاز برخوردار بوده باشد، نمی تواند قیافه کاملی از انسان بزرگی مانند پیشوا علی(ع) در مجموعه ای که حتی دارای هزار صفحه باشد، ترسیم نماید و دورانی پر از رویداد های بزرگ مانند دوران او را توضیح بدهد.

تفکرات و اندیشه آن ابر مرد عربی . گفتار و کرداری را که میان خود و پروردگارش انجام داده است، نه گوشی شنیده و نه چشمی دیده است که با دست و زبان و قلم وی بروز کرده و در تاریخ ثبت شده است.

4- ایلیا پاولیچ پطروشفسکی، استاد تاریخ در دانشگاه لنینگراد نیز می گوید: علی پرورده محمد(ص) و عمیقا به وی و امر اسلام وفا دار بود... علی تا سر حد شور و عشق، پایدار دین بود، صادق و راستگو بود، در امور اخلاقی بسیار خرده گیر بود؛ از نامجویی و مال پرستی به دور و بی شک هم مردی سلحشور و هم شاعر و تمام صفات لازمه اولیاء ا... در وجودش جمع بود.